Hoe God mij genas van Pfeiffer

Begin juni 2022 had ik op een ochtend bij het wakker worden ineens dikke ogen. Dat was heel vervelend, omdat ik er voor mijn gevoel uitzag als quasi modo van de klokkenluider van de Notre Dame. Daarnaast kreeg ik ook nog hoofdpijn, heftige keelpijn, jeuk over mijn hele lichaam en was ik heel erg moe.

Start Faith School

Een paar maanden eerder, op 19 april 2022 ben ik begonnen met de Faith School, de geloofsschool bij Frontrunners. Twintig weken lang volg ik elke dinsdag lessen in Werkendam over het onderwerp: ‘Geloof’.

Uitje met Vriendinnen

Tijdens deze Faithschool avonden nodigt Tom ons uit voor de genezingsdiensten in Hoogezand. Omdat ik nog nooit zo’n dienst heb bijgewoond, krijg ik het verlangen om eens een kijkje te nemen hoe het daar aan toe gaat, ook mijn vriendin Lilian wil graag mee naar deze dienst. Hoogezand is best een eindje rijden, dus spreken we af om bij Pauline, een vriendin uit Musselkanaal, te gaan logeren.

Dikke Ogen

Inmiddels is het begin juni en word ik op een ochtend wakker met dikke opgezwollen ogen. Ik bedenk me dat het vast een allergische reactie is op wasmiddel of eten maar wil er niet te veel aandacht aan schenken. Tijdens een uitje op 11 juni met mijn gezin naar Enkhuizen merk ik op dat ik best moe ben en dat ik me begin te schamen voor mijn dikke ogen.

Een aantal dagen later, begrijp ik nog steeds niet waar die dikke ogen nou vandaan komen. De ogen worden steeds dikker in plaats van weer ‘normaal’. Zelfs het vriendelijk lachen naar iemand is vervelend vanwege mijn dikke ogen en voelt geforceerd aan omdat mijn wangen bij het lachen tegen het vocht onder mijn ogen ‘botst’. Ook krijg ik steeds meer last van hoofdpijn, jeuk, opgezette klieren en een pijnlijke steek in mijn keel bij het slikken en ik voel me enorm moe.

Nog zieker

De Faith school is nog steeds in volle gang. En ik leer over het hebben van Geloof. En als je leert over het hebben van geloof, wat doe je dan als je steeds meer last krijgt van je dikke ogen, keelpijn, hoofdpijn en heel snel moe bent? Precies.. dan vraag je je man of hij je naar de Bijbelschool avond in Werkendam wil brengen. En op dinsdagavond 21 juni zit mijn man Marco naast me op de Bijbelschool, terwijl ik mijn aandacht bij de les probeer te houden en aan het vechten ben tegen de moeheid, hoofdpijn en keelpijn.

Naar de Dokter

Ik hoop nog steeds dat de pijn en dikke ogen vanzelf weggaan, maar er is nog niet veel veranderd.

Op vrijdagmorgen 24 juni besluit ik naar de dokter te gaan. Mijn eigen dokter had vakantie, dus ga ik naar zijn collega, die naar mijn mening, in zijn kleine spreekkamer, een veel te groot boeddha hoofd op de kast heeft staan. Ik vertel hem mijn klachten en ook dat ik die zaterdag naar een genezingsdienst ga, en dat de Here me gaat genezen. Hij zegt me dat hij daar niet in gelooft.

Na een kort onderzoek op de behandeltafel, zegt de dokter dat al mijn klachten wijzen naar de ziekte van Pfeiffer. Ik ga bloed prikken in het ziekenhuis en die avond belt de dokter me speciaal nog even op, om de bloeduitslag door te geven en vertelt me dat ik inderdaad de ziekte van Pfeiffer heb. Ik bedank hem en vertel hem nogmaals dat ik de volgende dag naar een genezingsdienst ga en dat ik nu weet tegen welke ziekte ik moet spreken en dat ik hem laat weten hoe het is gegaan.

Bidden in Geloof

Op de bijbelschool leer ik dat we tegen de (geest van) ziekte kunnen praten, net zoals Jezus bijvoorbeeld sprak tegen de storm. Die avond na de uitslag, bid mijn gezin voor mij, ze leggen hun handen op mijn hoofd en samen sturen ze de ziekte van Pfeiffer weg, in de naam van Jezus.

Eerder die dag had mijn zoon Ruben tegen de hoofdpijn gesproken en was de hoofdpijn direct weggegaan.

Reizen in Geloof

Inmiddels is het zaterdag 25 juni, de dag van de genezingsdienst. Mijn vriendin Lilian zit achter het stuur en ik zit prinsesheerlijk met mijn hoofdkussens onder mijn hoofd en de autostoel op ‘half 7’. Zo rijden we naar mijn vriendin Pauline in Musselkanaal. Pauline en haar man zijn nog niet zo lang geleden verhuist, en we willen haar graag helpen met wat klusjes. De Pfeiffer heeft wel wat roet in het eten gegooid. Maar toch vindt Pauline wat lichte klusjes, die ik -het liefst- in de schaduw van de bomen kan doen.

Ik voel me moe, niet zo moe meer als de dag ervoor, maar heb nog wel een dikke ruwe en pijnlijke keel. En elke slok die ik neem is er eigenlijk eentje te veel. Ik moet drinken maar doe het niet graag. En de zon die die dag geregeld schijnt, doet pijn aan mijn gezwollen ogen. Ondanks mijn vermoeidheid, wil ik niet slapen, ik wil Pauline helpen en wakker blijven. Lilian, Pauline en haar man, zien aan alles dat ik ziek ben, is het niet aan mijn uiterlijk met mijn dikke ogen, dan wel door hoe ik beweeg, heel traag.

Ik weet nog dat ik de trap van haar huis omhoog moest naar mijn slaapkamer en dat dit mij heel veel moeite koste omdat ik me zo enorm moe en zonder puf voelde. Inmiddels is het bijna tijd om te vertrekken naar de genezingsdienst.

Staan in Geloof

Het is zaterdagavond, de avond van de genezingsdienst. Tijdens de aanbidding zit ik veelal mee te zingen vanaf mijn stoel. Ik ben moe, het is laat en ben al de hele dag in touw. De hele zaal is vol met mensen en het is een warme dag geweest, waardoor het ook erg warm is in de zaal.

Het zingen en staan tegelijk, kost me heel erg veel energie en ik wil niet tegen de vlakte gaan. Daarom zing ik voor de Here vanaf mijn stoel. Het is een mooie en bijzondere tijd, vele mensen genezen en ik weet en voel dat God heel dichtbij is.

Ergens halverwege de avond vraagt Tom de Wal, of alle mensen willen gaan staan die iets hebben waarvan ze genezing willen en wat daarna ook gelijk toetsbaar is. Ik bedenk me dat mijn constante ‘spijker in mijn keel gevoel’ in die categorie valt en ga staan. We moeten onze handen leggen op de plek waar het pijn doet, dus leg ik mijn handen om mijn keel heen. Ik weet dat God mijn pijn wil én kan genezen en dat ziekte niet van Hem is.

Tom bid een gebed en wij spreken Tom na. Daarna probeer ik wat te slikken en te zingen, maar merk niet echt verschil. Ik pak mijn waterfles en merk na drie slokken drinken ineens op, dat het slikken steeds minder pijn doet en een paar slokken later, heb ik helemaal geen pijn meer.

Ik kijk mijn vriendin Lilian aan en zeg: “Ik heb geen keelpijn meer!! Vervolgens ren ik naar voren en vertel aan Tom dat ik geen keelpijn meer heb en dat God mij genezen heeft van Pfeiffer. Lopend naar mijn stoel kan ik alleen maar huilen van vreugde en ervaar ik dat de Here mij een heel groot cadeau heeft gegeven!

Wonderbaarlijk

Het is zondagochtend, de ochtend na de genezingsdienst, en we wandelen zo’n kwartier naar de kerk van Pauline en haar man Stephan. Stephan merkt op: “Onvoorstelbaar Yolanda, het is echt een heel verschil tussen hoe je gisteren bij ons binnenkwam en hoe je nu bent!”

Mijn keelpijn is nog steeds weg. En ik merk dat de moeheid ook steeds meer naar de achtergrond zakt.

Getuigen

Na thuiskomst, die zondagmiddag, fiets ik naar onze kerk in Delft en getuig ik, dat ik ben genezen van Pfeiffer. De hele avond tot laat, ben ik in touw en vol energie. Een aantal dagen later zijn ook mijn ogen weer ‘normaal’.

De invaldokter heb ik een brief geschreven met daarin het goede nieuws dat ik genezen ben. En wat de Here voor, tijdens en na de dienst heeft gedaan.

Drie weken later getuig ik op het podium van camping de Betteld, dat God mij genezen heeft van Pfeiffer. En dat ik dankzij Hem vakantie kan vieren met mijn zoons en hun vriendje. Pappa werkt thuis die week en ik ben alleen op de camping met de jongens, iets wat een maand daarvoor nog onmogelijk leek, is mogelijk geworden!

Dank U HEER

Dank U Heer, alle eer is alleen voor U. U hebt dit mogelijk gemaakt. Dank U dat ik dit verhaal mag delen en wat ik heb meegemaakt, niet alleen voor mij is, maar voor iedereen die in U gelooft. <3

Jezus keek hen aan en zei: ‘Bij mensen is dat onmogelijk, maar niet bij God, want bij God is alles mogelijk.’

Marcus 10:27

Ik bid dat mijn genezing jou inspireert en dichterbij de Here en Zijn grootheid brengt.

Bij God is alles mogelijk.

Alles.

Liefs Yolanda