Mijn droom over Buslijn 62
Bijna 7 jaar geleden kreeg ik een bijzondere droom over buslijn 62. In deze droom liet God mij zien dat Hij niet werkt door dwang, maar door liefde, vreugde en door het luisteren naar Zijn stem.
Afgelopen dinsdag sneeuwde het behoorlijk. Daarom besloot ik om te gaan wandelen naar het centrum van Delft. Omdat het best een eind lopen is, dacht ik: “Dan ga ik op de terugweg met de bus.”
Maar nog voordat ik de deur uitging, kwam een oude belofte helder naar boven. Bijna zeven jaar geleden had ik iets aan de Here beloofd. In die tijd kreeg ik een droom over buslijn 62, en ik beloofde Hem dat de eerstvolgende keer dat ik met deze buslijn zou reizen, ik de buschauffeur een brief zou geven waarin mijn droom en getuigenis beschreven stonden.
Omdat deze gedachte al zeven jaar in mijn hoofd én hart leeft, wist ik meteen: hierin moet ik gehoorzaam zijn.
“Dit is de dag, Yolanda.”
Dus schreef ik de brief, stopte hem in een envelop, en ging daarna op weg naar Delft.
Vandaag ga ik degene ontmoeten die de Here op Zijn hart heeft om mijn droom mee te delen, en vroeg me af:
Wie zal het zijn?
Is het een christen?
Een man of een vrouw?
Jong of oud?
Met die vragen in mijn hart ging ik op weg, vertrouwend dat God wist wie deze brief mocht ontvangen.
Terug naar het jaar 2019
Op 2 maart 2019 logeerde ik met een goede vriendin Pauline in een Dominicanen klooster in Huissen. We hadden er bewust voor gekozen om tijd apart te zetten voor de Here en Hem te zoeken in stilte en rust.
In die nacht kreeg ik een bijzondere droom, die ik de volgende ochtend gelijk deelde met Pauline:
Mijn Droom
Ik stond op een busstation met mijn hele familie. We stonden daar, zonder dat we een bestemming of doel hadden. Toen hoorde ik duidelijk in mijn hart: ‘Neem bus 62.’ Kort daarna kwam bus 62 aanrijden. Ik begon de vrouwelijke familieleden en kinderen de bus in te duwen, maar ze begrepen niet waarom ik dat deed, ze lieten het gelaten toe. Toen rende ik naar alle mannen, zij zaten in een wachtruimte, en staarden voor zich uit. Hoe hard ik ook naar ze riep en tegen ze aanduwde, geen mannelijk familielid reageerde. Gefrustreerd liep ik terug naar buiten. Buiten gekomen schrok ik enorm, want bus 62 was weg. Al mijn vrouwelijke familieleden en de kinderen zaten erin, en ik had bus 62 gemist, terwijl ik juist zo graag met deze bus mee wilde.
Inzicht
Ik wist: ‘dit was de bus die ik wilde halen.’ Dat wist ik omdat de Here dat in mijn hart had verteld. Maar ik probeerde alle mensen om me heen te duwen richting de bus (naar God), en dat werkt niet. Harten openen niet door mijn druk of frustratie, maar door het zelf leren verstaan van Gods stem en een ontmoeting met Hem. Dan hoef je niemand te trekken of te duwen.
Als je God echt kent en van je Maker houdt, dan geef je automatisch licht, en hoef je niet te trekken en te duwen. Dan zeg je: “Ik volg Jezus, Hij is Gaaf! Tot snel allemaal, ik stap nu in bus 62.”
Een wonderlijk detail
Toen ik deze droom kreeg, reed buslijn 62 nog niet door Delfgauw. Dat gebeurde pas een half jaar later. Nu rijdt de bus bijna elk uur langs mijn huis, en word ik telkens als ik hem zie, aan deze bijzondere droom herinnerd
Het geven van de brief
We zijn weer terug in het jaar 2026, en het was behoorlijk druk bij buslijn 62. Ik liet alle mensen voor mij voorgaan en stapte als allerlaatste de bus in. Toen ik bij de chauffeur kwam, gaf ik hem de envelop en zei dat deze speciaal voor hem was.
Mijn indruk van de buschauffeur: een man van ongeveer 35 jaar, mogelijk van Turkse afkomst, met een zichtbaar hart voor zijn werk en voor mensen. Of hij christen is? dat weet ik niet. Het zou kunnen, maar het is ook goed mogelijk dat hij islamitisch is.
Bij het uitstappen keek hij nog even en we zwaaiden naar elkaar.
Toen ik thuis was, heb ik de kopie van mijn brief nog eens rustig herlezen. Ik vond het altijd heel vreemd en opmerkelijk aan mijn droom dat de mannen en de vrouwen(en kinderen) zich op verschillende plekken bevonden. Pas bij thuiskomst kreeg ik deze extra inzichten: In de moskeeën, zijn vrouwen en mannen niet vermengt met elkaar. Ik herinner me ook dat Nabeel Qureshi hierover vertelde in zijn boek: ‘Ik zocht Allah maar vond Jezus’. Wat ik als tweede ook bijzonder vind, is dat moslims net als christenen waarde hechten aan dromen, Nabeel zijn dromen brengen hem uiteindelijk bij Jezus Christus.
Ik ben de Here dankbaar voor de droom die ik mocht ontvangen,
en voor de betekenis die deze in mijn leven heeft gehad, ook voor de extra diepgang die er in al die jaren bijgekomen is,
en dat ik de droom mocht delen met deze buschauffeur
en nu ook mag delen met jou.
Foto: Buslijn 62 rijd langs mijn huis, linksonderin zie je nog de takjes van het nest van de duif, waar ik in mijn gedenksteen: Duivennest over vertel.
Foto: Dit is mijn brief aan de buschauffeur van Buslijn 62.
Foto: In oktober 2025 begon ik in het boek: Ik zocht Allah en vond Jezus van Nabeel Qureshi. Er zijn zoveel mooie waarheiden die Nabeel deelt. Daarover ga ik nog een aparte gedenksteen maken en vullen met alle informatie die ik onderweg tegenkom.
